پر پرواز تو بسته

 
می بینم غم توی چشمات

چه غریبونه نشسته

شاپرک خوابه قناری

چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن

تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم

تورو از خودم می دونم

بذار یه شعری که گفتم

واسهءدلت بخونم

شاپرک دل توی سینه

ساعتها تنها می شینه

وقتی شب می رسه از راه

خواب پروازرو می بینه

واسه زخمام یه دوا نیست

دلم از دلت جدا نیست

توی این غربت جون گیر

یه نگاه آشنا نیست

هرجا که میری خزونه

غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره

اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثه بارون

رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت

شاپرک من تو رو دارم