تو قمار زندگاني همه جور بازي رو ديدند

اونا كه تو خلوت شب شعرهاي حافظ رو خوندند

همه راه و رفتن اما بر سر دو راهي موندند

بهشون بگين كه اينجا يه نفر هميشه مسته

يه نفر هميشه تنها سر اين كوچه نشسته

بهشون بيگيد كه قصه اش مثل شاهنومه درازه

کي بوده كجا رسيده چه جوري بايد بسازه

حالا قصه هاشو مستها توي ميخونه ها ميگند

اما اون هميشه مست رو توي اونجا راه نميدند

ديگه نیست كمند دلها گيسوهاي رنگ برفش

تو ميخونه كسي نيست كه بياد رو لب و حرفش

بزاريد همه بدونن كه به دست غم اسير

اخرش يه شب همونجا سر اين كوچه ميميره